Dzieciństwo i młodość Ignacego Łukasiewicza
Przypomnijmy, że Ignacy Łukasiewicz urodził się 8 (lub 23 – różne źródła różnie podają) marca 1822 r. w Zadusznikach w powiecie mieleckim. Był farmaceutą, konstruktorem pierwszej na świecie lampy naftowej, twórcą jednej z najstarszych na świecie kopalni ropy naftowej, pionierem przemysłu naftowego w Europie. Z jego inicjatywy powstały jedne z najstarszych na świecie spółki i kopalnie ropy naftowej w rejonie Gorlic, Jasła i Krosna.
W 1854 r. założył pierwszą w Europie kopalnię ropy naftowej w Bóbrce koło Krosna (spółka naftowa Klobassa-Trzecieski-Łukasiewicz). W 1857 r. otworzył rafinerię w Klęczanach koło Nowego Sącza. Skonstruowana przez Ignacego Łukasiewicza lampa rozświetliła wystawę lwowskiej apteki, a 31 lipca 1853 r. przyjęto jako oficjalną datę narodzin przemysłu naftowego na świecie.
Rzeszów – miasto nauki i pierwszych doświadczeń
Zanim został wynalazcą lampy naftowej, Łukasiewicz w latach trzydziestych XIX stulecia uczęszczał do gimnazjum w Rzeszowie (dzisiaj jest to I LO). Tutaj w roku 1830 przeprowadzili się jego rodzice, mieszkali w domu na rogu obecnych ulic 3 Maja i Fircowskiego.
Niestety, młody Ignacy musiał przerwać naukę po 4. klasie z powodów finansowych (jego brat zaczął studia, na kształcenie obydwu brakło rodzicom środków). Tak ten okres opisywał Ludwik Tomanek, biograf Łukasiewicza, w wydanej w 1928 roku książce „Ignacy Łukasiewicz. Twórca przemysłu naftowego w Polsce, wielki inicjator – wielki jałmużnik” (pisownia oryginalna):
„Nie długo było tej nauki. Rodzina Łukasiewicza była dość duża, ciężko było łożyć na kształcenie Ignasia. Skończyło się więc na czwartej klasie gimnazjalnej…”
Praktyka aptekarska w Łańcucie i Rzeszowie
Czternastoletni chłopak praktykę w łańcuckiej aptece Antoniego Swobody przy ulicy Wałowej rozpoczął 27 czerwca 1836 r. Przez pięć kolejnych lat uczył się tam fachu, asystował też Swobodzie przy pracach w gorzelni hrabiego Alfreda Potockiego, przekształcającej się wówczas w nowoczesną likiernię.
W październiku 1841 roku, po zdaniu egzaminów zawodowych i awansie na pomocnika aptekarskiego, wrócił do Rzeszowa. Trafił do apteki obwodowej, której właścicielem był Edward Hübl (Hibl). Stał się on jednocześnie opiekunem prawnym młodego adepta sztuki aptekarskiej. Tu Łukasiewicz pracował m.in. jako subiekt.
Konspiracja niepodległościowa i aresztowanie w 1846 roku
Młody Ignacy wkrótce zaangażował się w działalność niepodległościową. Jak pisał Ludwik Tomanek:
„Łukasiewicz przykładał się do swego pięknego zawodu, równocześnie zaś starał się służyć sprawie narodowej…”
Ignacy Łukasiewicz szybko stał się jedną z czołowych postaci rzeszowskiej konspiracji. Apteka Hübla była miejscem tajnych spotkań spiskowców, przyjmowania emisariuszy Towarzystwa Demokratycznego Polskiego i przygotowań do powstania narodowego planowanego na luty 1846 roku.
19 lutego 1846 roku doszło do aresztowań. Łukasiewicz został osadzony w więzieniu karmelickim we Lwowie. Po rocznym śledztwie zwolniono go z braku dowodów, jednak pozostawał pod stałą obserwacją i miał zakaz opuszczania miasta.
Od aptekarza do twórcy przemysłu naftowego
W końcu zaprzestał działalności konspiracyjnej. W 1852 roku na uniwersytecie wiedeńskim uzyskał tytuł magistra farmacji. Zaczynała się jego wielka kariera, która na trwałe zapisała Ignacego Łukasiewicza w historii Polski i świata.
Napisz komentarz
Komentarze