Helena przyszła na świat 2 lutego 1888 roku w Terespolu. Wkrótce została adoptowana przez osiadłych w Zakopanem Olgę i Juliana Zubczewskich. Jej przybrany ojciec, Julian, był osobą niezwykle zasłużoną dla regionalnej oświaty – pełnił funkcję dyrektora seminariów nauczycielskich, najpierw w Tarnopolu, a następnie w Rzeszowie. Ceniony pedagog, nauczyciel matematyki i fizyki, interesujący się literaturą i polityką społeczną, prowadził działalność pomocową, otaczając opieką zdolnych, lecz ubogich uczniów.
W jego rzeszowskim domu w 1898 roku zamieszkał młody Władysław Sikorski – uczeń, który szybko stał się częścią rodziny Zubczewskich. Gdy w 1899 roku przeniesiono Juliana Zubczewskiego do Lwowa, wraz z nim przeprowadzili się zarówno Helena, jak i Władysław. Bliskość tych relacji naturalnie doprowadziła do ślubu pary w 1909 roku. Od tej pory Sikorscy często odwiedzali swoich zakopiańskich teściów, nierzadko incognito.
W czasie II wojny światowej Helena, zmuszona do ukrywania się, zdołała opuścić okupowany kraj dzięki fałszywemu paszportowi i pomocy kurierki Luciany Frassati‑Gawrońskiej. Po wojnie pozostała na emigracji, prowadząc działalność społeczną i dbając o spuściznę po mężu, którą przekazała Instytutowi Polskiemu i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie.
Owocem małżeństwa Heleny i Władysława była córka — Zosia, urodzona 13 marca 1912 roku, która po wyjściu za mąż za Stanisława Leśniowskiego w 1936 roku przyjęła nazwisko Leśniowska. W czasie II wojny światowej była bardzo związana z ojcem i pracowała u jego boku jako sekretarka. 4 lipca 1943 roku znalazła się na pokładzie samolotu razem z Władysławem Sikorskim, który chwilę po starcie z Gibraltaru wpadł do morza. W katastrofie zginęli oboje — dla Heleny była to tragedia podwójna: w jednej chwili straciła męża i jedyne dziecko.
W późniejszych latach Helena nie ukrywała również swojej stanowczej niechęci do generała Władysława Andersa. W 1963 roku, gdy londyńska prasa ogłosiła program uroczystości z okazji 20. rocznicy śmierci Sikorskiego, Helena wystosowała list, w którym sprzeciwiła się udziałowi Andersa, obwiniając go o współodpowiedzialność za tragedię w Gibraltarze.
Ostatnią wolą Heleny było spocząć u boku przybranych rodziców w Zakopanem. Po jej śmierci 1 lutego 1972 roku szwagier, major Marceli Kycia, sprowadził prochy do Polski. Pomimo ścisłej kontroli Służby Bezpieczeństwa uroczystości pogrzebowe na Nowym Cmentarzu 8 lipca 1972 roku zgromadziły przedstawicieli duchowieństwa, władz i środowisk emigracyjnych. Nad grobem przemawiał m.in. generał Mieczysław Boruta‑Spiechowicz.
Napisz komentarz
Komentarze