Stanisław Ślepowron-Puchalski herbu Puchała urodził się 5 stycznia 1867 roku w Wapowcach, w powiecie przemyskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Był synem Józefa, urzędnika państwowego, i Aleksandry z Horoków. Zmarł 16 stycznia 1931 roku w Warszawie.
Kształcił się w szkołach wojskowych w Güns i Hranicach, następnie w Terezjańskiej Akademii Wojskowej w Wiener Neustadt (1884–1887) oraz w Szkole Wojennej w Wiedniu (1890–1893). W 1887 roku rozpoczął służbę oficerską w 10. pułku piechoty armii austro-węgierskiej. Kolejne awanse otrzymywał w 1890 (porucznik), 1896 (kapitan), 1907 (podpułkownik) i 1910 roku (pułkownik).
W 1903 roku, w stopniu majora, został szefem sztabu 45. Dywizji Piechoty Obrony Krajowej. Od 1911 roku dowodził Galicyjskim Pułkiem Piechoty nr 20 w Krakowie, a następnie 24. Brygadą Piechoty. W grudniu 1914 roku mianowano go generałem majorem; brał udział w walkach z armią rosyjską na froncie galicyjskim.
Od lutego do października 1916 roku pełnił funkcję komendanta Legionów Polskich, zastępując gen. Karola Durskiego. Był nieprzychylny Józefowi Piłsudskiemu i nie potrafił z nim współpracować. Po odwołaniu ze stanowiska dowodził 12. Dywizją Piechoty na Bukowinie, a następnie walczył na froncie włoskim nad Piawą. W grudniu 1917 roku awansował do stopnia marszałka polnego porucznika.
Pod koniec października 1918 roku został mianowany komendantem wojskowym Przemyśla i 1 listopada zadeklarował przejście do Wojska Polskiego, przekazując funkcję w armii austro-węgierskiej swojemu następcy. 4 listopada 1918 roku został internowany w Przemyślu przez siły ukraińskie. W niewoli podpisał rozkaz nakazujący polskim oddziałom opuszczenie miasta i powiatu przemyskiego, jednak rozkaz ten nie został wykonany, a Przemyśl pozostał w rękach polskich. Komisja generalska Wojska Polskiego uznała jego doświadczenie wojskowe, jednocześnie stwierdzając, że nie nadaje się do samodzielnego dowodzenia w warunkach frontowych.
W marcu 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała porucznika. Pełnił funkcje szkoleniowe i sztabowe, m.in. dowodził Szkołą Sztabu Generalnego, kierował Kursem Adiutantów Sztabowych, przewodniczył Centralnej Komisji Wyszkolenia Wojska Polskiego oraz był szefem Departamentu I Broni Głównych i Wojsk Taborowych Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1921 roku przeszedł do rezerwy, a następnie w stan spoczynku. W 1923 roku został zatwierdzony w stopniu generała dywizji.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Był żonaty z Luiginą Hächsman von Hochsam; miał córkę Edytę, urodzoną w 1904 roku.
Napisz komentarz
Komentarze