historia

W okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej rzeszowski Klub Międzynarodowej Prasy i Książki, popularnie zwany „Empikiem” był miejscem kultowym. Do dobrego tonu należało wpaść tutaj na kawę i lekturę trudno osiągalnych, zagranicznych gazet, także po zakup książek i płyt.

Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Przemyślu zaprasza do udziału w wydarzeniach w ramach projektu „Rodzina Kurpielów z Leonciny - bohaterowie ratujący Żydów na Podkarpaciu“.

W weekend 14-15 października na terenie byłego obozu pracy przymusowej w Pustkowie koło Dębicy rozpoczęły się badania archeologiczne. Wciąż odnajdywane są przedmioty z czasów II wojny światowej.

Pożółkły list, pisany ręką prostego chłopaka z podjarosławskiej wioski to najcenniejsza rodzinna pamiątka. To jednocześnie wielka, ludzka tragedia zawarta w kilku zdaniach napisanych na urzędowym, niemieckim dokumencie. Tragedia człowieka kończącego życie ledwie na progu dorosłości. Autor listu - 19 letni Piotr - oskarżony o pobicie bauera w czasie pobytu na przymusowych robotach, za kilka godzin, może kilka minut, miał zostać stracony…

Pocisk artyleryjski i mina przeciwlotnicza pochodzące prawdopodobnie z czasów II wojny światowej, zostały odnalezione w Lubli. Policjanci zabezpieczali miejsce znaleziska. Niebezpiecznymi przedmiotami zajęli się saperzy, którzy zneutralizowali niewybuchy.

Dawniej koleje dbały nie tylko o wygodne i szybkie podróżowanie pasażerów, ale także o ich… żołądki. Do pociągów, nawet na niedługich trasach, dostarczano koszyki z wiktuałami. Również na rzeszowskim dworcu.

Z jego usług korzystał ponoć sam towarzysz Stalin. Potrafił zahipnotyzować kasjera w banku, aby ten wypłacił mu żądaną kwotę pieniędzy, przewidział również atak Hitlera na Związek Radziecki. To słynny jasnowidz Wolf Messing, który w latach dwudziestych ubiegłego stulecia pełnił służbę w garnizonie w Przemyślu będąc ulubieńcem tutejszych salonów towarzyskich.

Był jednym z największych zbrodniarzy II wojny światowej operujących na terenie Polski,  w tym obecnego Podkarpacia. W czasie Kampanii Wrześniowej dowodził jednostkami Einsatzgruppen, które posuwając się w ślad za siłami frontowymi dokonywały masakr ludności cywilnej, w tym Żydów. Kierował m.in. niemieckim aparatem terroru w dystrykcie krakowskim i warszawskim. Odpowiadał za masowe egzekucje i wywózki do obozów koncentracyjnych. SS-Standartenführer Ludwik Hahn, mimo ogromu ciążących na nim zbrodni, w zasadzie uniknął odpowiedzialności współmiernej do winy. Kara jaką ostatecznie, po wielu latach, poniósł była niemal symboliczna.

Na przełomie XIX i XX wieku w Galicji pojedynki (w większości przypadków) były prawnie zabronione, ale swoisty kodeks honorowy obowiązujący nie tylko w wyższych sferach dopuszczał taką możliwość załatwiania spornych kwestii. O niektórych z nich dowiadujemy się z akt sądowych. W czerwcu 1897 roku przed zwykłym trybunałem w Rzeszowie stanął Wiktor Ramert, kandydat adwokacki z Łańcuta, oskarżony o „zbrodnię pojedynku”.