Informację o śmierci byłego zawodnika Stali Rzeszów przekazał inny legendarny zapaśnik, Andrzej Supron - prezes Polskiego Związkiu Zapaśniczego. W pożegnaniu na Facebooku napisał:
- "Adam Sandurski. Człowiek legenda. Najlepszy zapaśnik stulecia w historii polskich zapasów w stylu wolnym. A dla mnie po prostu Adam — dobry, serdeczny, prawdziwy. Był nie tylko wybitnym sportowcem, legendą polskich zapasów i człowiekiem wielkiego serca, ale przede wszystkim wspaniałym człowiekiem — życzliwym, skromnym i zawsze gotowym pomagać innym. Dla wielu był autorytetem i inspiracją, dla mnie — prawdziwym Przyjacielem. Twoja siła, charakter i dobroć pozostaną w naszej pamięci na zawsze. Zostawiasz po sobie ogromną pustkę, ale też piękne wspomnienia, których nikt nam nie odbierze. Do zobaczenia kiedyś, Przyjacielu…".
Adam Sandurski urodził się 8 lutego 1953 roku w Zarzeczu, w gminie Boguchwała koło Rzeszowa. Absolwent Technikum Elektromechanicznego, z zawodu kierowca-mechanik i instruktor sportu. Zapaśnik stylu wolnego w wadze superciężkiej (214 cm, ok. 135 kg), przez dwie dekady związany ze Stalą Rzeszów (1973–1993). Trenował pod okiem Jana Małka i Bronisława Ginalskiego, a w kadrze narodowej – Eugeniusza Najmarka.
Imponującą siłę zawdzięczał ciężkiej pracy fizycznej – na roli, w zakładzie przewijającym silniki elektryczne oraz w żwirowni, gdzie ładował ciężki piach na samochody. Sport odkryto w nim przypadkiem: w młodości był niewysoki i nie uprawiał żadnej dyscypliny, lecz tuż przed 20. rokiem życia gwałtownie urósł. Choć początkowo widziano w nim kandydata do koszykówki, brak skoczności i szybkości skierował go na matę zapaśniczą. Dysponował ogromną siłą rąk i barków, lecz początkowo zmagał się ze słabszą motoryką nóg. Po przerwie w treningach powrócił do zapasów i mimo braków w przygotowaniu ogólnym nie osiągnął absolutnego szczytu możliwości, jednak odniósł wiele sukcesów na matach całego świata.
Ośmiokrotny mistrz Polski w wadze superciężkiej (1978–1984, 1988). Medalista mistrzostw świata: brąz (1981), srebro (1982, 1983), a także dwukrotny finalista (4. miejsce w 1978 i 1985). Srebrny medalista mistrzostw Europy (1984) oraz pięciokrotny brązowy medalista (1979–1982, 1986), finalista ME w 1977 (6.), 1978 (5.) i 1983 (6.). Największy sukces odniósł podczas igrzysk olimpijskich w Moskwie w 1980 roku, zdobywając brązowy medal; według trenera Eugeniusza Najmarka był wówczas „krok od jeszcze większego sukcesu”. W 1988 roku w Seulu zajął 7. miejsce.
Uchodził za „dobrego ducha” reprezentacji zapaśniczej. Sport traktował jako wielką życiową szansę, okazując szacunek trenerom i kolegom z maty. Odznaczony m.in. sześciokrotnie srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Niezwykle popularny, znany jako „olbrzym z Rzeszowa”, wielokrotny laureat „Złotego pasa” redakcji „Sportu” dla najlepszego zapaśnika stylu wolnego, . Był zwycięzcą plebiscytu na najpopularniejszego sportowca Polski południowo-wschodniej, organizowanego przez dziennik "Nowiny" za lata 1980, 1981, 1982, 1983. Otrzymał też tytuł „Honorowego Sportowca Roku” za rok 1988[8].Po zakończeniu kariery zamieszkał w NIemczech. Zmarł w miejscowości Witten w Zagłębiu Ruhry.
s
Napisz komentarz
Komentarze