Ignacy Tokarczuk – „biskup niezłomny”

tokarczuk   
Arcybiskup-senior Ignacy Tokarczuk zmarł 29 grudnia 2012 roku o godz. 8. 30 w swoim domu w Przemyślu. Był jednym z najbardziej znanych hierarchów Kościoła Katolickiego, nazywano go „niezłomnym biskupem”. Zasłynął z oporu wobec władz poprzedniego systemu, został uhonorowany wieloma państwowymi odznaczeniami.

   Ignacy Tokarczuk urodził się 1 lutego 1918 r. w Łubiankach Wyższych k. Zbaraża. Święcenia kapłańskie otrzymał 21 czerwca 1942 r. w kościele seminaryjnym Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Lwowie. Jednocześnie ukrywał się w obawie przed wcieleniem do Armii Czerwonej. Podczas jednej z masakr, która nastąpiła w wyniku ataku UPA,  zginęło jego dwóch dwóch kuzynów. On sam ocalał, uchodząc do Lwowa.
   Duchowny opuścił Lwów w listopadzie 1945 r. W grudniu otrzymał nominację na wikariusza parafii pw. Chrystusa Króla w Katowicach, gdzie zajął się katechizacją autochtonów i polskich repatriantów z Kresów Wschodnich. Popadł w konflikt z nową władzą, z tego powodu musiał znów się przenosić.  W 1946 roku podjął naukę w dwuletnim Studium Zagadnień Społecznych Gospodarczych Wsi przy Wydziale Ekonomii Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
   W 1952 r., po konflikcie z lubelskimi komórkami PPR i Związku Młodzieży Polskiej, został przeniesiony na parafię w Gutkowie na Warmii. Objął także stanowisko wykładowcy na „Hosianum” – Wyższym Seminarium Duchownym w Olsztynie oraz duszpasterza młodzieży wiejskiej studiującej w olsztyńskiej Wyższej Szkole Rolniczej.
   3 grudnia 1965 r. papież Paweł VI mianował ks. Tokarczuka ordynariuszem diecezji przemyskiej. Sakrę biskupią otrzymał on 6 lutego 1966 r. w przemyskiej bazylice katedralnej. Jak pisze Mateusz Wyrwich w II tomie książki „Kapelani Solidarności, 1980-1989”, podczas pierwszego spotkania z miejscowym dygnitarzem PZPR, bp Tokarczuk stwierdził, że polski naród żyje w nienormalnych czasach, a ustrój „zaproponowany” przez komunistów to bezprawie ubrane w szaty prawa.
   W zapisach biograficznych znajduje się informacja, że w tym czasie miała się rozpocząć na niego nagonka ze strony Służby Bezpieczeństwa. Ponoć agenci mieli rozpowiadać, że jest Ukraińcem, miało to wzbudzić nieufność do niego w kręgach repatriantów ze Wschodu, ofiar ukraińskich rzezi. Agentura SB donosiła też o rzekomym konflicie między Ignacym Tokarczukiem a Herbertem Bednorzem, hierarchą,  diecezji katowickiej.
   Wkrótce okazało się, że opór wobec władzy komunistycznej bp Tokarczuk pojmuje bardzo praktycznie. Przez ćwierć wieku prowadzenia diecezji przemyskiej przez bp. Tokarczuka, w latach 1966-1990 na jej terenie zostało erygowanych ponad 220 nowych parafii. Wzniesiono ponad 400 kościołów i kaplic. Podczas uroczystości milenijnych hierarcha wygłosił 61 kazań, które – według SB – zawierały „wrogie akcenty”. W latach 70. bp Tokarczuk zaangażował się jako duszpasterz opozycji demokratycznej z KOR-u, ROPCiO, Komitetu Samoobrony Chłopskiej Ziemi Lubelskiej i NSZZ „Solidarność”.
  2 czerwca 1991 r. Jan Paweł II mianował biskupa Tokarczuka arcybiskupem a 25 marca 1992 r. ustanowił metropolitą przemyskim. 14 kwietnia 1993 r. abp Tokarczuk przeszedł na emeryturę. 3 maja 2006 roku abp Tokarczuk został odznaczony przez prezydenta Kaczyńskiego Orderem Orła Białego. Najwyższe odznaczenie państwowe zostało mu przyznane jako wyraz uznania za posługę, odwagę i poświęcenie dla Kościoła i narodu polskiego.
   21 maja 2007 roku abp Tokarczuk został powołany przez prezydenta Kaczyńskiego w skład Kapituły Orderu Orła Białego.W 2006 roku w Sandomierzu powstało Centrum Badań nad Myślą i Dziełem abp. Tokarczuka. Centrum gromadzi ponad 700 różnych pozycji katalogowych ofiarowanych przez abp. Tokarczuka diecezji sandomierskiej. Są wśród nich książki, wykazy prac naukowych, roczników i multimediów, obrazy, medale i odznaczenia, a także ponad 30 teczek ze zdjęciami oraz 91 tomów rękopisów. Centrum, które będzie udostępniać materiały piszącym prace naukowe, mieści się w sandomierskim Instytucie Teologicznym im. bł. Wincentego Kadłubka.
Opracował Szymon Jakubowski na podstawie m.in. „Kto jest kim w kościele” (Grzegorz Polak, Katolicka Agencja Informacyjna, Warszawa 1996), „Encyklopedii Rzeszowa” (praca zbiorowa, Rzeszów, 2011) oraz „Księża wobec bezpieki” (ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski, wyd. „Znak”, Kraków, 2007), oraz serwisu KAI.

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij